Verslagen

Nabeschouwing NK Indoor Roeien: Winst voor de Eerstejaars Dames en een record voor de Eerstejaars Licht van Gyas!

za 08 dec
Er werd een keer geblikt en een keer een record verbroken tijdens de NKIR in Amsterdam! De Eerstejaars Dames wonnen in een tijd van 7:26.1 met bijna zes seconden van de nummer twee in dit veld. Ze kwamen helaas 0.3 tekort om het record van vorig jaar te verbreken. Met deze overwinning werd er wel voor het derde jaar op rij het Eerstejaars Dames veld gewonnen door Gyas op de NKIR! De Eerstejaars Licht werden derde in een sterk veld maar verbeterde wel het Eerstejaars Licht record op de ergometer met 0.5 seconden naar een tijd van 06:48.3

In het Lichte Dames Senioren B veld werd Iris derde. Zij hield bekende namen voor zich en alleen Marieke Keijser was een maat te groot die op deze dag een haar eigen record verbeterde.

In het Dames Senioren B vielen Marij en Anouk op. Zij ergometerden als tweedejaars beide onder de zeven plat! Marij werd vierde in een eindtijd van 06:55.2 en Anouk werd zesde in een eindtijd van 06:58.1

In het Dames Elite veld ergometerden Ymkje, Marloes en Eline mee in het veld en zij zullen zich deze week focussen op de profieltesten van de Nederlandse Roeibond.

Ten slotte liet Ties zien dat hij een grote stap had gezet ten opzichte van vorig jaar. Hij haalde 7.4 seconden af van zijn tijd van vorig jaar en werd met een tijd van 6:04.5 derde in het Senioren B veld.

Klik hier voor de overige uitlsagen!

Waterwolfmarathon

zo 07 okt
Op 7 oktober hebben vier ploegen van Gyas de Waterwolfmarathon geroeid in de Ommelanden van Groningen. Deze tocht van 55 kilometer wordt elk jaar georganiseerd door de Hunze. Lees hieronder de ervaringen van de ploegen die meegedaan hebben.

“HOOGMOED”
Meermaals zijn we verbaasd aangekeken: "Gaan JULLIE met z’n drietjes een tocht van 55 kilometer roeien in een C2?!" Ik geef toe: met een app-groep “Waar beginnen we aan” en een ploegnaam “Hoogmoed” waren ook wij zelf behoorlijk verbaasd over ons ambitieuze idee. Maar geen moment, misschien de laatste kilometer voor het keerpunt en de finish, hebben we spijt gehad van onze deelname aan deze buitengewoon bijzondere ervaring. Met Merels anekdotes over wantsen en lieveheersbeestjes, Suzanne's enthousiaste geschreeuw bij elke C4 die gepasseerd werd en de door Mirke voorgelezen spraakberichtjes ter support, slaagden wij erin om de Waterwolf met weinig lengte en nog minder gewicht af te leggen in 5:38,09!
Merel, Mirke en Suzanne

Op 7 oktober rond acht uur lagen wij in de sluis voor de eerste schutting met een tas vol eten voor twee maanden. Voor ons alle drie de eerste keer in een sluis. We waren al gewaarschuwd voor allerlei doemscenario’s waarbij door verkeerde bevestiging van de landvast de boot om zou kunnen slaan. Uiteindelijk was dit toch allemaal iets minder spectaculair en eng dan verwacht, teleurstellend langzaam eigenlijk. Gelukkig maakte de rest van de tocht dat meer dan goed. De eerste kilometers waren nog wat frisjes op de stuurplek maar de roeiers waren al goed aan het zweten. Gelukkig werd de tijd na 10 kilometer alweer stilgezet en konden wij rustig een kleine plas plegen tussen de koeien. De rest van de tijd hebben wij steeds door gewisseld waarbij de stuur de taak had om te eten, de route te volgen, het roeien scherp te houden en natuurlijk te sturen. Iets wat voor sommige van onze nog een grotere uitdaging was dan het roeien zelf. In een volgens Strava gestaag verlopende race zijn wij naar Electra geroeid en vervolgens weer terug. Dit alles onder genot van het uitzicht van het Groningse landschap en het support van Guyonnes ouders en zusje en Floors trouwe ploeggenoot Anke. Guyonnes ouders zijn de volle tocht meegegaan en zouden het fiets Waterwolf blik verdienen. Tien meter voor de finish bedacht de stuur dat dat groepje mensen langs de kant best wel eens geen supporters zouden kunnen zijn maar de finish en hebben we nog twee halen afgesprint. Uiteindelijk maakt dit voor de tijd over de hele marathon weinig verschil en hebben wij hem netjes binnen de vijf uur geroeid. Na de finish hebben wij nog aan de reddingsbrigade gedemonstreerd hoe dat door wisselen nu werkte en zij waren zeer onder de indruk van de souplesse waarmee dat ging. Na dit knappe kunstje mochten we de sluis weer in en vervolgde we de weg naar Gyas. Dit laatste stuk uitroeien hebben we geroeid onder de vrolijke hitjes van Mama Mia en Floors dansjes op de stuurplek. De sfeer in onze boot zat er nog prima in ondanks de wat zere billetjes.
Floor, Guyonne en Rianne

Op 7 oktober jongstleden hebben wij de Waterwolf beleefd. Met perfect weer waar je als stuur niet gesneden werd door de kou en als roeiers niet oververhit uit de boot kwam, hebben wij als #2 aan de start van de Waterwolf mogen staan. Samen met verschillende teams vanuit heel Nederland en vanuit elke leeftijdscategorieën kregen wij het startschot om de heftige wateren van het ommeland te mogen trotseren. De 55 kilometer lange tocht is een bloeiende ervaring gebleken. Het was een experiëntie an sich om de Groningse omgeving op zo’n idyllische wijze te mogen gewaarworden. Zo zal het bij ons voor altijd op het netvlies staan; hoe we op een helse wijze over de finish zijn gekomen. Als het menselijk lichaam toestond dat de blaas kan knappen, was dit zeker gebeurd. Het eelt heeft zich al gemanifesteerd voor het aankomende marathonseizoen. We kijken uit naar de RIC Midwintermarathon.
Maarten, Rogier en Steven

Nou ik heb dus de waterwolf gestart. Ik vond het vet leuk om te doen, het was mijn eerste toertocht. We gingen zonder door te wisselen in een c4* met een paar korte pauzes (om te eten) aan een stuk door roeien. Dit ging goed tot we ongeveer op de 35 km waren. Op dit moment begon de pijn in mijn benen om te slaan in mijn benen bijna niet meer voelen wat heel naar voelde en niet lekker roeide, had het ook wel een beetje gehad en toen besloten we even minuutje drinkpauze te houden om daarna weer verder te gaan. De andere momenten dat het zwaar was, deden we niks anders dan tanden op elkaar en door gaan. Tijdens de hele tocht hebben we lekker beetje hitjes gedraaid en zijn we op “Lekker met de Meiden” een heel eind gekomen. Mijn verwachtingen van de marathon vielen een beetje tegen. Ik had de hele week er voor iedere dag een feestje waardoor ik totaal niet fit aan de start stond, maar zo arrogant als ik ben dacht ik het toch wel even te kunnen. Dit viel wel tegen en het werd wat zwaarder dan verwacht maar nog steeds goed te doen.
Hans, Arnout, Tom, Pancras en Alise

Verslag WK Sarasota Sophie

zo 24 sep - zo 01 okt 2017
Na een paar weekjes "bijkomen" van alle happenings wordt het tijd om eens terug te kijken naar mijn avontuur in Sarasota Florida tijdens het WK roeien en dit voor jullie leesbaar te maken.
De WK was dit seizoen laat en dat maakte dat we ons deze zomer iets langer moesten vermaken in de boot voordat we aan het toernooi konden beginnen. Terwijl de eerste bootjes al weer op het water werden gelegd voor het nieuwe roeiseizoen, de KEI-week plaatsvond en GYAS zijn nieuwste leden over heel wat alcoholische versnaperingen aan het verwelkomen was, was ik mijn ploeg nog hard aan het trainen in NL en Italie om het seizoen 2016-2017 af te ronden.

Na een inmiddels al een redelijk succesvol seizoen te hebben gedraaid door zowel in de skiff, dubbeltwee en dubbelvier de NK titel binnen te slepen, Goud binnen te tikken tijdens WC1 na een mooi strijd tegen o.a Marloes in de W2x, Zilver op de EK, Henley te winnen en zilver te behalen tijdens WC3 in Luzern, stond de WK voor de deur. Er moest echter nog een lange zomer doorstaan worden met 2 trainingskampen in Pusiano Italie voordat we op het vliegtuig konden stappen richting Florida.

Na de bovengenoemde resultaten, waarbij de gemiste overwinningen op de EK en WC3 in de w4x wel tot enige frustratie hadden geleid, waren we erg gedreven en vastberaden hard te trainen om te zorgen dat de gouden plak de onze werd in Sarasota. Daarnaast stond er op onze CV's te veel brons en zilver op de belangrijke wedstrijden, werd in de geschiedenis van het zware vrouwenroeien nog nooit een WK gewonnen in een olympische bootklasse en nog belangrijker concludeerde we dat we een heel goede ploeg waren na alle trainings- en raceresultaten. Genoeg redenen dus om gemotiveerd de lange zomer in te gaan.

We draaide vanaf het moment dat we samen zaten goede en stabiele trainingen, en de tijden die we VOERDEN op verschillende afstanden toonde goede percentages (t.o.v. golden standard times) . De zomerstages (2 kampen 4.5wk) in Pusiano waren goed en nuttig ook zeker gezien het leren omgaan met hoge temperaturen (trainingen met 35°C) en zijwinden. Florida zou ook rond de tijd van de WK nog hoge temperaturen en luchtvochtigheid verwachten en de baan toonde een WAB beeld (Willem-Alexander-baan) met de te verwachten zijwinden.

De race
Het was even spannend of de WK door zou gaan gezien meerdere orkanen de staat zouden teisteren. Sarasota werd wel licht getroffen door ORKAAN IRMA maar het verstoorde niet de start van de WK. Wel zorgde het voor enige opstart problemen voor een aantal landen waaronder NL. De container met het materiaal die Miami had moeten aankomen per schip werd omgeleid via Mexico en meerde aan in HOUSTON. Aldaar werd onze container ook nog geloot voor een scan. Dit zorgde ervoor dat onze boten 5 dagen later arriveerden, 2 dagen voor de start van de heats. Spannende dagen dus maar we bleven er als ploeg heel rustig onder en benutte de dagen vooral om te acclimatiseren en de baan te verkennen. Daarnaast sloot de hoofdcoach al snel een abonnement af bij de plaatselijk fitnesscentrum en via Filippi konden we voor 2 dagen een w2x gebruiken om wat roeihalen te maken.
Vrijdag mochten we eindelijk de container ontvangen en draaide we nog 3 solide trainingen in W4x. Het werden niet de beste halen die we ons konden bedenken en het gevoel dat we in Pusiano hadden was even ver te zoeken. Andere omgeving, omstandigheden, gevoel met het water, klimaat en de naderende heats bracht al snel de spanningen en onzekerheden in de boot. Geheel logisch en niet iets waar we geen rekening mee hadden gehouden. We wisten met de korte voorbereiding en meer dan 1 week niet met elkaar geroeid te hebben, de boot en de halen niet "comfortable" zouden gaan voelen. Het enige waar we op konden bouwen is het vertrouwen in elkaar, dat in een race vaak de klik er weer is en dat we fit, sterk en gretig waren om elke race op elk moment aan te kunnen gaan.
De heats zou een zeer belangrijke wedstrijd voor ons zijn omdat we naast een plek in de finale ook de gemiste voorbereidingen in de boot konden inhalen in de 5 tussenliggende dagen. RESULTAAT: 1e in de heats, door naar de finale in de middelste baan en de benodigde "trainingsdagen" om weer naar elkaar toe te groeien.
Het duurde nog enkele dagen en km's in de boot, wat discussies met de wat té kritische coach (ja, ook hij is zenuwachtig), wat wijzigingen in afstelling en een aantal goede gesprekken voordat we weer onze machtige, collectieve en onverstoorbare halen terugvonden in de boot (note: in voorbereiding op belangrijke races ben je als roeier geneigd op zoek te gaan naar zekerheden, zelfvertrouwen, het perfecte gevoel, de perfecte haal in trainingen; door de al toegenomen spanning krijg je dit gevoel misschien 40% van de tijd, 60% van de halen zal dit niet zo zijn....en dat is een accepteetje wat nog al eens tot een scala aan emoties kan leiden). Vooral ik ben eentje van de precisie tot de laatste haal voor de start van de wedstrijd. Dit perfectionisme zorgde in het verleden voor onzekerheid en hoge stress maar nu gebruik ik het om scherp aan de start te liggen en precies te weten hoe ik mijn beste performance kan neerzetten op dat moment.
De laatste paar dagen waren we flying, mega fit en super enthousiast om te starten. Zaterdag was het dan zover. Terwijl de nieuwste leden de afroeidag aan het afronden waren en het afroeifeest zich aankondigde, lag ik met mijn ploeg aan de start voor de belangrijkste race van het seizoen. Een race die wij wilde winnen, waarbij we dachten F*CK iedereen, wij zijn de sterkste, de beste en als we het nu niet doen, wanneer dan wel...? Wij geloofde in onszelf en vooral in elkaar en we zouden voor elkaar door het vuur gaan. Een heel belangrijk gevoel voor een optimaal resultaat.
DE FINALE: we wisten dat de POLEN hard zouden starten en dat de andere ploegen in de heats en herkansingen ook hadden laten zien hard van start te kunnen gaan. Naast de POLEN waren GRB, USA en AUS grote concurrenten. Zoals gedacht gingen de POLEN er vandoor. Rekening gehouden met dit scenario zorgde we voor een sterk middenstuk en de nodige aanvallen om dichterbij te komen en ze voorbij te gaan. Echter dit effect liet enige tijd op zich wachten. Het werd spannender en spannender en ook in de boot voelde we dat er meer gas nodig was om langs te polen te komen. Maar deze versnelling zouden ook wij niet lang kunnen volhouden. Vanaf de laatste 750m begonnen we te bouwen en in de laatste 500m kwamen de hoge noten van Inge (de commandeur) dat de sprint vervroegd ingezet moest worden. Puffen, blazen, kijken verwrongen gezichten, POLEN pareerde lang, heel lang tot dat we in onze hoogste versnelling kwamen, de boot een boost aan energie kreeg en de POLEN braken,... 100m voor de finish. KAPéE! WERELDKAMPIOEN!

De dagen erna waren goed.....zon, zee, strand, MUSTANG cabrio, alcohol en alles wat je maar wilde eten.

Voor diegene die twijfelen om te beginnen of door te gaan maar wel zin hebben/houden in een mooi sportief en uitdagend avontuur, waarlangs je ook nog een heel leuk vriendenkring aan overhoudt: GA wedstrijdroeien of zet het nog een aantal jaar door en ontdek het plezier van de sport. Wie weet ben jij het talent dat NL gaat vertegenwoordigen op de internationale toernooien en op de OS. Ymkje deed het onlangs nog in een zeer korte tijd, zij begon pas 3 jaar geleden! Wees een drijfveer voor heel veel GYAS-leden. Ik beloof je, het is geen verloren tijd!

Verslagen vanuit Rio deel 4: Supportersverslag 2

vr 05 aug 2016
Heey hallo,

Vanmorgen stond er weer roeien op het programma! We hebben hard aangemoedigd en de resultaten hebben jullie vast allemaal gezien.

Sophie 6e in de finale. Het was ontzettend spannend in het begin en we hebben mega hard gejuicht aan de kant voor je. Helaas, zelfs mijn oranje Cie400 broek die me toch al veel mooie momenten heeft opgeleverd in combinatie met mijn oranje sokken mocht geen medaille voor de dames 8+ opleveren. Ook nu hebben Jan Willem en ik de Gyas vlag gewapperd, onder toeziend oog van zelfs het leger dit keer en volgens mij heb je t gezien! Plak of niet, wij zij trots op je en hebben genoten van de race.

Ook de skiff finales waren bijzonder om te zien en zelfs Brons voor de Holland 8!

Gisteren heb ik nog gekeken bij het baanwielrennen waar het ene record na de andere werd gefietst, ploegenachtervolgers elkaar inhaalde en er veel spektakel van de sprinters was. Vanavond ga ik nog naar Daphne en mis ik helaas de huldiging van de 8, maar als het net zo’n feest wordt als de huldiging van de lichte dubbel twee gaan de heren een geweldig feest tegemoet.

Ondertussen komen ook steeds meer sporters uit hun sportersbubbel en landen ze langzaam aan weer in de normale wereld. Hierdoor ben ik na 2 weken vogels en miereneters spotten in de amazone geüpgraded naar lekkere sporters spotten. Ik heb helaas nog niet de moed verzameld ze aan te spreken voor foto’s of handtekeningen.
Wel heb ik mijn supporterstaak uitgebreid met het verzamelen van de bierbekers waarop elke beker een andere sport is afgebeeld. Ondertussen heb ik Moutenbiken en trampoline springen dubbel die ik nog moet ruilen voor een roeien en baanwielrennen.

Terwijl Maurits de tegel voor de Holland acht grafeert is het roeien dan nu officieel voorbij. Jan Willem, die alle sessies bekeken heeft, vliegt ook snel al weer terug. Ikzelf heb nog een paar dagen om de super supporter uit te hangen en ga dan ook weer weg uit Rio.

Hopelijk genieten jullie nog van de mooie sporten, blijf hard aanmoedigen want dat kunnen de Nederlanders wel gebruiken!

Liefs
Jan Willem, Maurits en Anne

Verslagen vanuit Rio deel 3: finale Sophie

vr 05 aug 2016
Laatste woorden voor de race als reactie op een vraag:
Arnout (neef) " Ja 't is zo'n droom. Vind het zo bijzonder allemaal. Ben ook echt zo nieuwsgierig hoe 't daar is. En zo'n voorbereiding gaat"

Ik: Ja het is heel bijzonder maar uiteindelijk blijft een race net als alle andere races die je heel graag wil winnen dan wel het beste van ploeg wil laten zien. We hebben gisteravond en vandaag goede dingen besproken met elkaar om te zorgen dat we morgen wel de race varen die we willen.
We moeten 1x heel goed zijn en we zijn een ploeg die kan presteren wanneer de druk er op staat.
In 2 dagen na 2 wat teleurstellende races gevolgd door harde woorden en wat tranen voelt het nu weer dat we er als ploeg staan zoals in Luzern en alle andere goede races die we hebben gevaren. We hebben de beste training gedraaid van dit toernooi, het plan is duidelijk en gaan nu voor de beste race van het jaar!